عریان ترم زشیشه و مطلوب سنگسار

mahla56 — Sun, 06 Jul 2008 11:58:18 GMT

حرف اول و شايد آخر:

اين وبلاگم عجب جائيه ها....هر كس شعري كه دلت خواست به اسم ابراز عقيده بلغور مي كني....يه جورايي مث اين مي مونه كه تو خونه ت وايسي و داد بزني و فحش خوار مادر بدي به يارويي كه باهاش لجي،‌ و اتفاقا درو هم بسته باشي كه يارو دستش بهت نرسه....خدايي من كه اينطور هستم! هر وقت دستم به جايي بند نيست و دلم مي خواد چند تا ليچار بار يه نفر بكنم و دلمم نمي خواد جواب بشنوم ،‌از اينجا كمك مي گيرم....به نظرم تكنولوژي و جهان سوم يه كمي با هم غريبه ن....الغرض...راستش از اين كار مسخره خسته شدم ..ترجيح مي دم خزعبلاتم رو توي همون دفترچه كوچيكه با مداد نوكي بنويسم....وقتي هم عصباني باشم نوك مداده مي شكنه و دلم خنك مي شه...اينجوري همه ي غيظم رو سر قلم و كاغذ بيچاره خالي مي كنم و ديگه نه خاني اومده و نه خاني رفته...دلم تنگ شده واسه روزايي كه نوشته هام رو توي دفترچه ي كاهي جلد آبي مي نوشتم..با مدادي كه انگار دويس و پنجا سي سي خون داده بود از بس كه رنگ پريده بود.......فك مي كنم يه جورايي از سند و سال من گذشته كه درونياتم رو جلوي چشم ادما پرچم كنم....به قول خواهرم ،‌ هم سن و سالاي من الان دارن بچه هاشون رو زن يا شوهر مي دن!!! حالا اين باري كه اين كارو مي كنم بار آخره....شايد مث همه ي بار آخرايي كه دوباره تكرار شدن..........

گريه كردن و دلتنگي و اينا نداره...يه وقت مي بيني آدم به تنگ مي ياد و جسمش تحمل روحش رو نداره...من كشته مرده ي اونايي هستم كه اينجور وقتا به جاي وقت گذروني به زندگي مزخرفشون پايان مي دن.......يه وقتايي زمين ارزش راه رفتن نداره....نه به خاطر كسي يا چيزي...به خاطر اين كه حالت از خودت به هم مي خوره.........من الان تو همون فازم.....حالم از روحم و ريخت و قيافه م و همه ي وجودم به هم مي خوره...بدترين چيز اينه كه با خودت طرف شي...با خود عوضيت كه مي دوني چه مادر قحبه اي هم هست....زورم به خودم نمي رسه.......هيچ دليلي هم نمي بينم به خاطر دل كسي اين وجود ننگين رو به دوش بكشم.....مي دونم دل خيلي ها براي من و دل من براي خيلي ها تنگ مي شه....اما به قول جناب مديرعامل يا همون رفيق نيمه راه ،‌ چيزاي مهمتري از دلتنگي هست....

الغرض! اگه جسمم توان كشيدن روح مزخرفم رو داشت،‌ دوازدهم مهر اينجارو به روز مي كنم........اگر نه كه از همين جا و همين حالا بدرود............

mahla56 — Sun, 15 Jun 2008 06:31:18 GMT

حرف اول

گاهي نمي توان به خدا حرف درد را

با خود نگاه داشت و روز معاد زد.....

...................................................................................................................

باروني مي باره.........هنوزم كه هنوزه اينجاها رو اسفالت نكردن...معلوم نيست شهرداري داره چه غلطي مي كنه!؟....گل و شل داره تو كفش تازه م نفوذ مي كنه....بازم يادم رفت كه وقتي مي يام اينجا كفش خوشكلامو نپوشم...مثل اونوقتا الانم از چتر كاري ساخته نيست و بارون تا فيهاخالدونم نفوذ كرده ! به عادت بچگي چتر رو جمع مي كنم و دامنم رو كمي می كشم بالا...خيسیش به پشت پام كشيده مي شه.... از تصور اين كه رد گل روي پام مونده باشه حالم بد مي شه... از تو گل و شل راه نفوذي به سمت اون خونه باز مي كنم.......بايد اول يه سري به درخت مقدس بزنم....مي خوام ببينم پارچه اي كه دور اون ميخه پيچيدم وا شده يا نه..همون ميخي كه تو تنش فرو كرده بودن زبون بسته....نمي دونم چرا دلم خواست پارچه رو دور ميخ ببندم....ميخي كه انگار كه توي دل من فرو كرده بودنش....اما هنوزم فكر مي كنم كه اگه اون درخت مقدس بود ، ميخ رو از تن خودش بيرون مي آورد....الكي كه بهش نمي گن آقا دار! اگه بخوام برم سمت درخت دير مي شه....دلم قرار نداره ..اول بايد برم خونه ي كيميا خاتون......خونه اي كه از صبح تا شب توي باغش شيلنگ تخته زدم و دنبال مرغ و خروس و غاز اردك دويدم...خونه اي كه هر وقت كم مي يارم بايد برم طوافش كنم ..خونه اي كه يه جفت چشم ميشي منتظر، روي ايوونش نشسته و مثل هميشه داره به جاده نگاه مي كنه......خونه اي كه توش ريشه دارم...........ريشه!

از دور مي بينمش.....درخت گردو بازم بزرگتر شده و انگار شاخ و برگش مي خوان همه ي محل رو در بر بگيرن....ببين چطور شاخ و برگاش بي قواره شدن....يعني يه جوونمرد پيدا نمي شه اين بيچاره رو هرس كنه؟خب پیرزن دیگه جون نداره از این کارا بکنه!

خداي من! خبري از چشماي ميشي نيست ...حتما بازم رفته سراغ شاليزار تا خيالش راحت شه از مرتب بودن اوضاع...آخه چه قدر مي دوي زن!..شايدم رفته سرك بكشه به باغ چايي تاخداي نكرده لاكپشت نيفتاده باشه بهشون.....شايدم رفته با گاواش دردو دل كنه....مي گم نكنه بو كشيده من دارم مي يام و رفته تو خونه كوچيكه نون بپزه ؟ عجب دست و پنجه اي داره ....عجب !

تو حياطم....زير درخت گردو...كنار حوض خزه بسته.....اينجا ادمام خزه مي بندن از شدت رطوبت....خيس آبم....الان اگه منو ببينه آه از نهادش در مياد از كبودي لبم....فكر مي كنه دوباره قلبم گرفته......روي حوض مي شينم و به خونه نگاه مي كنم....بوي كاهگل مي ده...كيميا خاتون سالي يه بار گل تازه بهش مي ماله...با همون دستاش...همون دستايي كه نشا و وجين و مي كنه و چايي مي چينه و شير مي دوشه و ماست مي بنده و همه چي.............فكر كنم تازه كاهگلش كرده....بدجوري بوش پيچيده تو دماغم...اسپري اكسيژن رو بيرون مي يارم و مي چپونم تو دهنم و به ريه ي سوخته م ياري مي رسونم نفس بكشه.....كاش مي تونستم بازم از بوي كاهگل مست بشم....كاش......

آب بارون رو پشتم سر مي خوره....مي رم روي ايوون و روي فرش كهنه ي مليونها بار پا خورده مي شينم....عجب يادگاريه اين تكه فرش كهنه....نقش قدماي همه ي بچه ها و نوه ها و عروسا و دامادا روي دلش هست..........به ديوار ايوون تكيه مي دم و به نرده هاي چوبي نگاه مي كنم.... پر از سوراخه...شده خونه ي كرم چوب خور....خوبه كه پيرزن هر از گاهي عوضشون مي كنه....

به اطراف نگاه مي كنم....كجاست؟ پس چرا نمي ياد؟ سردمه...بايد برم تو اتاق و كنار بخاري هيزمي گرم شم....خوابم گرفته ...چرا نمی یاد در اتاقو برام باز کنه!؟.دارم از سرما مي لرزم....خيلي بي رحمه اين بارون....رحم به چتر دار و بي چتر نمي كنه....روي پهلوي راستم دراز مي كشم....يه كم بخوابم شايد بياد...خيلي خسته م....شباي زيادي رو بيخواب بودم....اومده بودم روي پاهاش بخوابم.....كيفم رو مي ذارم زير سرم و آروم خوابم مي بره......از اون خوابايي كه مث مرگه...از همونايي كه حتي خوابم نمي بيني توشون از بس كه مي برنت....

عطر سبزي تازه مي ياد....سبزي تازه اي كه جوشيده باشه....يه چيزي مث آش داغ....پلك سنگينم رو باز مي كنم....بخار آش به صورتم مي خوره....يه پتو رومه.....سردم نيست....سرماي بيرون رو تنم نفوذ نداره....خودم رو جمع مي كنم زير پتو....لباسام نيمه خشكه....دهنم اما خشكه..انگار جاي چشم و دهنم با هم عوض شده....لايه ي آبي كه توي چشمام جمع شده سر مي خوره روي گونه م و يه راست مي غلته تو گوشم......قلبم تند مي زنه.... انگار كه مي خواد از گلوم بپره بيرون......بوي آش ترش از كجا مي ياد؟! مي خوامش...

يادم مي ياد كه پاهام و دامنم گليه....واي خدا! مي كُشه منو! حالا يه ساعت تموم بايد اين پتو رو بشوره و كر بكشه و سلام و صلوات بده بهش تا دلش رضا شه‌! با سنگيني از جام بلندمي شم...پس كجاست پيرزن؟ پتو رو مي پيچم دور خودم....سايه ش رو روي پله مي بينم...بالاخره اومد....

- آخي ليلا جاان! تويي؟ عينهو مامانت شدي..چه بزرگ شدي زاك....خيلي عجب كردي خانوم.....خدا رحمت كنه كيميا خانوم رو با اين نوه هاش...شوهرت كجاست؟ شوهر كرده بودي ديگه!؟...با نوه ي فلاني ديگه آره؟ بچه نداري؟ يه دونه بيار بلا مي سر! مي گن اجاقت كوره ها.اونا زميندارن ..نوه ي پسري مي خوان...ايشالله مادر پنج تا پسر بشي تا سرت جلوشون بلند باشه.....من نديده بودمت...دخترم گفت نوه ي كيميا خانوم اومده رو ايونش خوابش برده....عاقله زن بود كيميا خانوم....برات آش ترش اوردم..داغه مي چسبه ..تا شب نشده بخور و برو كه تو راه نموني ......راستي مامانت خوبه؟ بابات بهتره ؟...............

باروني مي باره.......

mahla56 — Sat, 24 May 2008 06:34:18 GMT

حرف اول

- اينجوري نبودي! عوض شدي!

اونجاي خواهر فلان كاره ش......گوينده ي اين حرفو مي گم!

....................................................................................

- دراز كشيده...با چشمانش سقف را زير و رو مي كند....بختكي عجيب روي سينه اش نشسته...لباس هاي ريز و درشت اطرافش را در بر گرفته اند..يكي روي زمين...يكي زير بالش...يكي ...گريه مي خواهد...آرام نگاهش را به سمت راست منحرف مي كند....خوابيده مي بيندش...آرام و با نفس هاي منظم...سعي مي كند تكاني به بدنش بدهد...با سختي به پهلوي راست مي چرخد و تن خسته اش را در آن تن آرام فرو مي كند...حفره ي وجودش دهان باز كرده و همه ي آن لذت را مي طلبد....بايد تقديم كند همه ي لذت را....تقديم مي كند و در خود مچاله مي شود.....

- نور آرامي كه با تاريكي مي رقصد فضايي بس جادويي به شبشان بخشيده است...درون حلقه ي دوستان با شراب و خنده همنيشن مي شود....بلند مي شود.....شالي به دور كمر مي بندد....گرماي شراب به درون رگهايش مي دود و همه ي وجودش را آكنده مي كند.....مي رقصد...مي رقصد...مي رقصد...عرق از موهايش به گردنش شره مي كند....امواج نگاه به پيچ و تاب بدنش گره مي خورد...تا نيمه شب مي رقصد و نيمه شب به خلوت خود باز مي گردد....حفره دهان باز مي كند....چون اژدهاي ضحاك سيري ناپذير است..بايد همه ي آن شب را تقديمش كند.....حفره ي گرسنه را پر مي كند و در خود مچاله مي شود.......

- زيبا ترين جمله را مي شنود...(‌تو بهتريني بودي كه تا حالا....)‌...چونان خر كيف مي كند...ذوق مرگ مي شود...دلش غنج مي رود....لذتي عظيم زير پوست خود احساس مي كند...حفره گرسنه دهان باز مي كند...بايد سير شود وگرنه با عربده هايش بيچاره اش مي كند....كيفش را درون حفره مي ريزد.....در خود مچاله مي شود....

- مي خواند....جان مي كند تا جمله اي بنويسد....مي نويسد....حفره دهان باز مي كند ...همه ي توانش را تقديم مي كند....در خود مچاله مي شود.

- دوست مي دارد و دوست داشته مي شود....لذت مي دهد و لذت مي ستاند....تشويق مي شود....دلگرم مي شود...به دست مي آورد...از دست مي دهد.....رفيق مي بازد....رفيق مي گيرد......مي خرد...مي نوشد....و هر بار حفره دهان باز مي كند و همه لذتها و رنج ها را از دستش مي ستاند....

- دچارش شده....دچار شدن از شدن هاي ديگر دردناك تر است.....يك روز درحال خوردن عدس پلو، چيزي در ذهنش روشن مي شود....

( حفره ي مرگي كه درونم تعبيه شده، از خود من است كه پر مي شود!)

- راز حفره برملا مي شود....همنشيني كه با توست و كمال مطلوبش پر شدن از توست...و از ابتداي زيستن درون توست و آنقدر تو را مي مي مكد كه تبديل به او شوي....انگار كه بايد او شوي....

- دراز كشيده....درون مشتش چيزي است كه مي تواند حفره را يكباره از او پر كند...

mahla56 — Sun, 04 May 2008 06:30:18 GMT

حرف اول

روز جمعه توي چنان مه غليظي فرو رفتم كه همه ی وجودم سرشار از قطره شد.......

....................................................................................................................................

زن.... گوشه ي سمت راست اتاق و درست كنار بوفه در خود مچاله شده بود...... تن لختش طي ا اندک زمانی،‌از مغازله تا مشت و لگد را پشت سر گذاشته بود...زانو به بغل سعي مي كرد با نيمي از بدنش كمي از عريانيش را از چشم مرد پنهان كند...لب پاييني آماس كرده اش را بین دو دندان فشار داد تا شايد از شر خون دلمه شده خلاص شود...فشار را بيشتر كرد...رد تيز دندان هاي نيمه شكسته لب را پاره كرد و خوني غليظ به بيرون جهيد...خون را به كمك زبان به درون دهان كشيد تا شايد با شوری آن كمي از ضعف و بي حالي اش جبران شود... جسم زبري زير زبانش مي چرخيد...زبانش را چرخاند...ثمره ي زور بازوي دندانپزشك بود....جرات چشم گرداندن نداشت...مي دانست كه سه جفت چشم از او جواب مي خواهند....سه جفت چشم ...يك جفت با تمنا...يك جفت با حسرت و جفتي ديگر با گنگي...با خود فكر كرد كه به سر جنین درون بطن اش چه آمده با آن همه لگد؟جنین عزیزی که یادگار مغازله های آخرینش بود...مرور مي كرد اتفاق را...از ابتدا..از ابتداي ابتدا...از همان وقت كه نزديك بود شروع شود ...به يك جفت از نگاه ها خيره شد....و به دست صاحب آن يك نگاه....زانوانش را جمع تر كرد و خود را مچاله تر...شايد كه ديده نشود.....درد شديدي در تمام بدنش دويد...انگار كه همه ي استخوان هايش زير مشت و لگد خورد شده باشد....عسل هاي ماليده شده به نوك پستانش كه مجال خورده شدنش نشده بود به پشت رانش ماليده شد و نوچي چندش آوري نصيبش كرد....با خودش فكر مي كرد با اين دندان هاي خرد شده و بيني شكسته و صورت دگرگون شده ،‌ چه وقت شکل آدمیزاد پیدا خواهد کرد!؟....دلش براي صاحب نگاه پر تمنا پر مي كشيد.... دو آرزوي بزرگ امانش را بريده بود..... سيگاري كه با ولع دودش كند و ليواني آب كه به لب صاحب نگاه پرتمنا برساند....

مرد....از سرماي جسم سرد، تنش مور مور مي شد....بهت زده به صورت آش و لاش زن نگاه مي كرد... نگاهي پر از بهت و نفرت و سوال... نگاهش از صورت زن به صورت كودك كبود و لرزان دو دو مي زد.....با خودش فكر مي كرد كه تكليف آن كودك معصوم چه خواهد شد پس از او؟ با حسرتي آغشته به درد در دلش تكرار مي كرد : نمی بایست!....باختي مرد! .......باختم!

جوانک ...كنار ديوار روي پهلوي چپش دراز كشيده بود...با امعااء و احشايي كه ميل وافري به جستن از آن شكاف عميق داشت...در تشكي از خون ....با دستي چسبناك از نوچي عسل...با هزار جان كندن انگشت نوچ را به سمت دهانش برد..تا كمي جان بگيرد از شيريني عسل....با نگاهي خيره به زن ... نگاهي پر از تمنا...تمناي ليواني آب...كه تشنه جان ندهد.......

mahla56 — Mon, 28 Apr 2008 10:10:18 GMT

حرف اول:

چهارتا زن بودن که یه سال تموم رسما ریدن به کمپوزیسیون من...دمشون گرم! فقط کافی بود یه سال دیگه هم تحمل کنم ..با ادم شدن فاصله ای نداشتم...اما نتونستم......یعنی نشد که بتونم!

.............................

نفر پنجم

نفر پنجمم....نفر پنجم يعني خصم مطلق! يعني دعوتي نمي شوي براي نوشيدن يك استكان چاي....يعني دير تر از همه آمده اي و جايي براي خوابيدنت نيست و بايد ميزي و قفسه اي و تختي را تعبيه كنند برايت در اتاقي چهار نفره...نفر پنجم يعني اين كه حق حرف زدن نداري چون حتما و حتما و حتما ترم اولي هستي....ترم هاي بالاتر قبلا همه ي حقوق را رزرو كرده اند....

نفر پنجمم...نفر پنجم يعني اين كه تا پايان ترم دوم نفر پنجم خطاب مي شوي...گويي خدا در صحراي محشر به همين نام فرا خواهدت خواند.....

نفر پنجمم....يعني ترم اول...يعني جگرت زود كباب مي شود، ‌يعني نيمي از جيره ي ماهيانه ات سهم گدايان تهران است...يعني هنوز براي گذشتن از ميان ماشين هاي اتوبان ها فرز نشده ی ...يعني وقتي كه به خيابان انقلاب مي روی از نوك پا تا موهاي سرت چنان دستمالي مي شود كه وقتي بر مي گردی، مي خواهي پوست تنت را غلفتي بكني....

نفر پنجمم....نفر پنجم يعني سال صفر....يعني هنوز شيوه ي لاس زدن با نگهبان دم در را ياد نگرفته اي كه وقتي كمي ديرتر ادمدي راهي به داخل داشته باشي...يعني هنوز بلد نيستي چگونه حق ناظمه را كف دستش بگذاري در ازاي پرسش كجا بودي!....

نفر پنجمم....نفر پنجم يعني بچه دهاتي كه تازه عصاي چوپانيش را به زمين گذاشته و به پايتخت امده....يعني كسي كه گيج و مبهوت به اين همه رنگ نگاه مي كند....يعني كسي كه اگر شانس نياورد و از همين راه وارد خانه ي شوهر شود ، براي هميشه از سر سفره ي پدر و مادر برخاسته .....

نفر پنجمم.... يعني كسي كه سيگار را چس دود مي كند و پشت لبش را باد با خود نبرده است.... كسي كه شيوه هاي مردم آزاري را هنوز بلد نيست....بلد نيست غذاي ناشناسي را از روي شعله ي گاز مشترك كش برود....كسي كه هنوز ياد نگرفته از صبح علي الطلوع تا شب براي چگونه زنده ماندنش تنها تلاش كند..كسي كه از ديدن خون مرده هاي روي بدن هم اتاقي اش چشمانش گرد مي شود.....

آري ! نفر پنجمم....در اتاقي چهار نفره با انسان هايي كه نمي خواهند كمي جمع تر زندگي كنند........

....

(نوشته كه تموم شد شليك خنده همه ي اتاق رو نشونه گرفت...كاغذ دوباره دست به دست شد بين هم اتاقي هاي سال بالايي...و بارها و بارها خونده شد و بعد از هر بند، صداي تكبير همراه با خنده بلند شد....نفر پنجم روي تختش نشسته بود و بهت زده به اون چهار نفر نگاه مي كرد و تو دلش به خودش فحش مي داد كه چرا ديشب پاي نوشته خوابش برده......)

mahla56 — Tue, 18 Mar 2008 06:46:18 GMT

هر سال وقتي بوي بهار رو حس مي كنم ، ياد اون تنگ لب پريده اي مي افتم كه از دست مينا، دختر كبري خانوم افتاد و شكست....

نمي خوام مثل يه داستان پردازشش كنم...

راه افتاده بودم دنبالش كه اذيتش كنم..تنگ رو محكم تر تو دستش گرفت و با صداي زنگ دارش گفت:

- مينا مريضه ..اذيتش نكن......

نمي دونستم از كجا آورده بودش...انگار تنگ لب پريده ي كسي بود كه ديگه نمي خواستش...نميدونم....فقط مي ديدم كه محكم توي دستاش نگهش داشته....

يه نيروي اهريمني باعث مي شد وقتي عجزشو مي ديدم بيشتر اذيتش كنم....برا همين از سر راهش رفتم كنار و توي خم يه كوچه منتظرش موندم.....

اومد و بادكنك رو تركوندم و افتاد اون اتفاق....تنگ شكست.......

بعد از اون سال، بهار طعم اون تنگي رو برام داره كه بوي ضخم ماهي زنده مي ده............

........................................................................................................................................

رفقای عزیزم

مهنوش ،‌باران ،‌ستايش ،‌زهرا،‌محسن داوودي ، ميم لام ، امين ،‌محراب ،‌حامد ،‌حميد ،‌اميد، اوهام ، خوابگرد ،‌مينا،‌الناز ،مرجان ،‌شيرين ،تلواسه ،مرتضی،محمود ،‌ بي جواب و ‌مستر گرگ:

آرزو مي كنم تنگ هاي زندگيتون لب پريده نشه و سال خوبي داشته باشين....

مهلا

mahla56 — Mon, 10 Mar 2008 05:10:18 GMT

اين پست رو تقديم مي كنم به باران و برق چشماش...اميدوارم هرگز چشمات مثل ماهي مرده نشه رفيق....

رد شدن از جاده ي خاكي و پر از سنگ ده فرحزاد كار آسوني نبود... با راننده اي مثل من كه هر وقت پشت رل مي شينه برگشتش با خداست...

اما وقتي ادم اون روي سگش بالا اومده باشه و مثل مار زخمي به خودش بپيچه ،‌ ديگه نه به مهارت فكر مي كنه نه به امكانات..فقط مي خواد كه بره...

يه تصميم بزرگ توي اون عصر غمگين به سمت اون ده كشونده بود منو...اين كه يه پرنده بخرم و با خودم ببرمش سفر...توي راه حتي يه كلمه هم باهاش حرف نزنم...نه با اون و نه با خودم...وقتي كه رسيدم به كوهستان ، اول آزادش كنم بره پي كارش...بعد خودم بمونم و خودم ....خودم با خودم....نه با اون و نه با هيچ كس ديگه.....

يه پرنده ي خريدم ....همچين كه پولش رو دادم و قفس رو گرفتم دستم، انگار كه يه چيزي تو دلم تكون خورد...نمي دونم چي بود اما يه تكون بود....پرنده به دست، سوار ماشين شدم و گذاشتمش صندلي كنارم....همون اول راه باهاش اتمام حجت كردم:

- نه از تو كه جونوري خوشم مي ياد و نه مي خوام سر به تن اوني كه به خاطرش خريدمت باشه....واسه همين لطف كن و تا مقصد خفقان بگير بذار منم رانندگيمو بكنم.....

يه تيكه نخ از مانتوم در اوردم و پيچوندم دور نوكش و گره زدم...موسيقي مورد علاقه م رو گذاشتم و صداشو تا اخر زياد كردم و راه افتاديم سمت جاده....يه ساعتي كه از رفتنمون گذشت بهش گفتم :

- اسمت چي باشه بهتره مثلا؟ خب بايد يه اسمي داشته باشي...اسمتو مي زارم هانان!..مي دوني چيه هانان!؟ يه چيزي بهت مي گم هميشه تو يادت باشه..آدم هزار بار دلش بسوزه بهتر از اينه كه يه بار كونش بسوزه...اينو يكي از دوستام مي گفت...من اون موقع نمي دونستم چي مي گه اما الان مي دونم....يه آتيشي تو وجودمه كه فكر نمي كنم آب حوض كوثرم خاموشش كنه....

سرش رو به جهت هاي مختلف تكون مي داد و نگاه بهت زده ش رو به اطراف مي نداخت...خنده دار بود...سعي مي كردم نگاش نكنم...مي ترسيدم شبيه سازيش كنم...مي ترسيدم جاي صاحبش فرضش كنم و همه ي خشمم رو خالي كنم توي گردن اين بيچاره ..... يه حس بينابيني از دلسوزي و بي رحمي تو وجودم خونه كرده بود...يه حسي بين علاقه و بيرحمي و نفرت و دلسوزي و وجدان درد و عصبانيت و همه ي اينا .....نمي تونستم هيچ كدوم رو به بقيه ترجيح بدم....

- الكي كه نيست ... يه وقتايي دلم مي گيره...يه وقتايي دلم تير مي كشه....يه وقتايي هم دلم آشوب مي شه....يه وقتايي هم گٌر مي گيرم...اما همه ي اينا يه طرف....بدجوري سوختم هانان! امیدوارم...

دلم نيومد ادامه بدم....مشتم رو به فرمون كوبيدم و در حالي كه غوزك دستم بدجوري درد گرفته بود و اشكم نمي ذاشت روبه روم رو خوب ببينم، پيش رفتم....اولين باري بود كه برام مهم نبود چند ساعت تو راه مي مونم...كي مي رسم...اصلا مي رسم؟نميدونم چند دقيقه گذشت كه دلم خواست توقف كنم....ماشين رو زدم كنار و طبق معمول ترمز دستي رو نكشيدم...اومدم در سمت پرنده رو باز كردم و همچين كه خواستم برش دارم ماشين راه افتاد...تند ترمز دستي رو كشيدم...قفس رو بيرون اوردم و گذاشتمش روي كاپوت...انگشت اشاره م رو روي كركهاي نرم سرش كشيدم:

- نه بابا! مث كه زيادم بد نيستي...حال مي كني من خرديمتا! فكر كن تا كي مي خواستي بشيني اونجا نگات كنن!....ببينم خسته نميشي اين قدر نگات مي كنن؟..اين همه موج داغونت نمي كنه؟ من هميشه فكر مي كنم شما حيوناي خوشكل چه فرقي با زناي خراب دارين؟ پول مي دن بابتتون ..خرجتون مي كنن و ازتون لذت مي برن.... خراب... خراب صفت... خراب... خراب صفت... خراب...خراب صفت...خراب... خراب صفت...............

يهو همه ي بدنم گر گرفت....شعله هاي ريز آتيش توي همه ي بدنم پراكنده بود...حس كردم همه ي شراره ها توي معده م دور هم جمع شدن... بطري اب رو برداشتم و ريختم روي شكمم...قفس رو برداشتم و اندختم روي صندلي جلو.... به در و ديوار قفس كوبيده شد....اهميت ندادم...اصلا برام مهم نبود چه بلايي سرش مي ياد.....به شدت راه افتادم....به اميد رانندگي افتضاحم كه ببرتم ته دره، راه افتاده بودم توي جاده...اما انگار خيلي خوب مي روندم...ياد بازي بيست و يك افتادم ؛كه هر وقت تلاش مي كردم بانك بابام رو زياد كنم بيست و يك مي آوردم! نمي دونم چرا روي هرچيزي خيلي انرژي بزاري اثر عكس مي ده! پرنده ي بيچاره در حالي كه روي يواره ي قفس خودشو جمع كرده بود بهت زده به روبه روش نگاه مي كرد:

- میگم....هيچي... دپرسی؟ منم!...بیا با هم مشروب بخوریم....

قرص رو از تو كيفم در آوردم و انداختم تو حلقم....شراب تلخ رو از صندلي عقب برداشتم...درش رو باز كردم...سركشيدمش....مزه ي كوفت مي داد! دوباره خورم...سه بار سركشيدم...زبونم بي حس شد...زياد بهش عادت نداشتم...واسه همين زود اثر كرد...از سرم تا نوك انگشتام بي حس شدن....دلم مي خواست چشمامو ببندم....به زور باز نگهشون مي داشتم...بيخوابي هاي چند شب پيش تو همون لحظه بهم فشار اورده بود...به كوه رسيده بوديم...رفتم يه گوشه نگه داشتم....قفس واژگون شده رو برداشتم و جلوي صورتم گرفتم....مستقيم توي چشماش نگاه كردم...

- نكنه وقتي آزاد شدي دوباري برگردي همونجا هانان! مثل آدما نباش...با لياقت باش...

از ماشين پياده شدم..قفس به دست رفتم سمت دره...دوباره قفس رو گرفتم جلوي صورتم...نمي تونستم روي پام بايستم...دلم مي خواست بخوابم...همونجا بخوابم...يه هفته ...دو هفته...چند هفته.....سعي كردم زياد به لبه نزديك نشم....از ارتفاع وحشت داشتم.....با ترس به ته دره نگاه كردم...ته نبود .....اصلا زياد پايين نبود...همش دو سه تا پله پايين تر بود...

در قفس رو باز كردم.....از قفس بيرونش آوردم و تو دستام گرفتمش....اولين بار بود كه يه حيوون رو دستم مي گرفتم...با جفت انگشت شستم كركهاي روي سينه ش رو نوازش كردم.....مسقتيم توي چشماش نگاه كردم...گرچه كه چشمام تار بود....نميدونم چرا نمي تونستم ازش دل بكنم....فهمیدم دوسش دارم.....دست راستم رو ازش جدا كردم و گرفتمش توي دست چپم...اما نتونستم ولش كنم....فهمیدم خيلي دوسش دارم.....سعي كردم دست چپم رو باز كنم....اما قفل شده بود...فهمیدم عاشقش شدم.....قلبم رو توي گلوم حس مي كردم.... توي دستم تقلا مي كرد....هيچ كنترلي روي فشار دستم نداشتم...بيشتر فشار دادم....آخه عاشقش شده بودم...به نوك درخت رو به روم نگاه كردم...فاصله اي نبود...فقط يه درّه...دره اي كه سه تا پله پايين تر از پام بود....دلم خواست هميشه باهاش باشم....

- مي ريم روي اون درخت با هم زندگي مي كنيم هانان.....بزن بريم!

- اونطوري نگام نكن .....من از قفس بيرونت آوردم...خودت نرفتي....خودت نخواستي هانان!

mahla56 — Wed, 27 Feb 2008 07:35:18 GMT

حرف اول

مانیامده ایم که بمیریم

در سپیده دمی که عطر لیمو می دهد....

بعضي وقتا يه چيزايي در گوشت مي گه كه دلت مي خواد نشنيده بگيري ....يه وقتايي هم دلت مي خواد يه چيزايي بشنوي كه بهت نمي گه... تو يه لحظه گفت اون چيزي رو كه مي بايد مي گفت و من با اين كه نمي خواستم اما شنيدمش: فقط بيست و چهار ساعت! اون اتاقك گوشه قبرستون رو ببين. همون جا مي موني تا نوبتت بشه..

اولش فكر كردم اينم خوابه ...اما انگار نبود..يه كمي ترس برم داشت اما دلم پر از ذوق شد..طوري كه بعد از چند ثانيه، ذوق و شوق به دلهره غلبه كرد..بيست و چهار ساعت ديگه به همه ي اون چيزي كه از بچگي فكرم رو مشغول كرده بود مي رسيدم...بالاخره حس فضوليم بعد از اين همه سال ارضا مي شد و مي فهمديم اون طرف چه خبره! ديگه ايمان آوردم بايد برا خودت اتفاق بيفته تا بفهميش..با حلوا حلوا كه دهن شيرين نمي شه....

اتاقكش درست مثل همون قبرستون هاي خانوادگي بود .همونجام قرار بود خاك بشم انگار..هنوز يه ساعت از وعده نگذشته بود كه دوتا اقاي خوش تيپ اومدن و يكي سانتيمتر به گردنش آويزون بود و اون يكي متر توي دستش...انگار مي خواستن قبا به تنم بدوزن...اره همين بود..يكي مي خواست قبا به تنم بدوزه و اون يكي جامو جفت و جور كنه كه يه وقت رو زمين نمونم ....چه وسواسي به خرج دادم سر جام....موندم تا درست بكنن زمين رو...عمق خاصي رو در نظر گرفته بودم و حتي يه سانت هم كوتاه نمي اومدم...فكر كردم سرمايه ابديمه.. اونا كه رفتن لباس رو به تنم پيچوندم و گوشه ي راست خونه م نشستم......ترس نداره كه! چرا همه ي عمر فقط و فقط از اين قسمتش مي ترسيدم؟ آره ! فكر هر چيزي از خود اون چيز بدتر يا بهتره..چون فكر كه محدوديت نداره..مي شه توش اغراق كرد....

در زدن...در رو باز كردم...مامانم بود...انگاري قرار بود همه يكي يكي بيان و بهم سر بزنن....اروم باهم قدم زديم...تو كوچه ي خلوتي كه عطر بهار نارنج مي داد...هميشه دوست داشتم وقتي هوا پر از بهار نارجه تموم بشم ..... بهش گفتم من ديگه از فردا مي رم پي زندگي خودم....خواهش مي كنم مثل مامان سيامك نكن....طولي نمي كشه كه تو هم مي ياي...مثل هميشه محكم باش.....نمي دونم چي شد كه رفت...يادم نمي ياد..

برگشتم توي حياط و يه چرخي زدم....هوا رو روي پوست تنم تست كردم....هميشه از مردن توي زمستون ترس داشتم....حس مي كردم مردن دردم مي ياره توي هواي سرد...يادمه اينو هميشه به همسرم مي گفتم....همسرم!...

در زدن....دروبازكردم...خودش بود! تنها ادمي كه فكر مي كردم نمي تونم بزارمش و برم.....سعي كردم توي چشماش نگاه نكنم...عصباني بود....مي لرزيد...گفت من شوهرتم..بدون رضايت من حتي نبايد بميري! نشوندمش كنار درخت و دستم رو گذاشتم روي پاش....گفتم چه غذاهايي رو از من ياد گرفتي؟ گفت هيچي....دستم رو توي موهاش فرو كردم و گفتم: هي دروغگو...خودم يادت دام...ماكاروني ، عدس پلو...لوبيا پلو....ديگه چي بود؟ در حالي كه مثل بچه هاي بغض كرده بود گفت: ميراز قاسمي هم بلدم....گفتم خوبه...خيالم راحته كه گشنه نمي موني...و خودتو نمي بندي به غذاي بيرون... گفتم به من قول مي دي ازدواج كني؟ گفت نه ! ديگه حوصله ندارم...دوست دختر مي گيرم...دستش رو بردم روي لبم و گفتم از من راضي هستي؟ دندوناي سفيدش رو به هم چسبوند به روبه روش خيره شد..مثل هميشه يه قطره اشك توي چشمش اومد كه سرازير نشد...با يه خيز بلند شد و با عجله از پيشم رفت... خيالم راحت شد... سخت ترين قسمت ماجرا گذشت....

حس مي كردم ديگه هيچ چيزي نيست كه بتونه من رو نگه داره....يه لحظه فكر خواهرام و بردارم اومد سراغم...به سرعت از سرم رفتن چون هرگز توي ذهنم نبودن....

چه قدر سبك بودم....به خودم گفتم دوست داري چيكار كني تا آخرين لحظه؟ چه حس خوبيه كه هيچ چيزي براي فكر كردن وجود نداشته باشه...چه خوبه كه هيچ رشته اي تورو به اينجا پيوند نده...اين دنيا با همه قشنگيش برام تنگ شده بود...مي خواستم كه بگذرم...چه ذوقي داره آگاهي....

در زدن...دروباز كردم...پدرم بود....خداي من! اين يكي رو پاك از ياد برده بودم....كسي كه همه ي روحيات و اخلاق و رفتارم درست مثل اون بود و عاشقانه دوسش داشتم....تنها كسي بود كه حاضر بودم جامو توي دنيا بدم بهش...مرد عياش و خوشگذروني بود...هميشه ي عمرم فكر مي كردم مي ره جهنم و همش به خاطر اون تلاش مي كردم برم بهشت تا بتونم شفاعتش رو بكنم....آخه شنيده بودم هر بهشتي مي تونه يه جهنمي رو شفاعت كنه...نميدونم چي شد كه همه ي اون سبكبالي از دست رفت..انگار از اولش هم نبوده...دستاشو گرفتم چشمام پر از اشك شد...پشتم لرزيد...از نبودن ترسيدم....بهش گفتم : بابا من مي ترسم! بعد همون جا روي زمين نشستم و سرم رو گذاشتم روي زانوهاش و گريه كردم...دلم براي همه ي لذتهاي زميني لك زد...دلم نمي خواستم همه شون رو بزارم براي بقيه و برم...از دوست دختر آينده ي همسرم بيزار شدم...پاهام توان برگشتن به اون تاقك رو نداشت...يا د خواهر چهل ساله م افتادم و به خودم گفتم چرا من؟ چرا من بايد توي كل خانواده نفر اولي باشم كه مي ره!؟ بابام بلندم كرد...ياد داستايوفسكي افتادم...ياد لحظه اي كه حال اون محكوم به مرگ رو ترسيم كرده بود...دو كوچه بيشتر تا پايان زندگي نمانده.....همه ي زمان زنده بودنش فقط به اندازه ي طي كردن دو كوچه بود..... كاش تجربه تزريق كردني بود....

بابام گفت چه كاري رو از همه بيشتر دوست داري ؟ همون كار رو بكن....از خونسرديش خشكم زد...اين همون آدمي بود كه من براش غش و ريسه مي رفتم....يادم اومد بارها تو دنيا گفته بودم فكر كن فردا مي ميري و با اين فكر زندگي كن! هرگز فكر نمي كردم كه اگه بدونم واقعا فردامي ميرم حتي نتونم قدم از قدم بردارم از ترس...بابا رفت و من داشتم زمان رو از دست مي دادم..يه نيروي اهريمني اومده بود سراغم و نمي ذاشت جم بخورم....بهت زده به اون چاله ي ترسناك نگاه ميكردم....از اين كه در حين كندنش چطور تونسته بودم نگاه كنم و لذت ببرم تعجب كردم!....مگه مي شه آدم بخواد كه نباشه!؟....ماها براي اين نسلمون رو زياد مي كنيم كه ادامه داشته باشيم...كه لا اقل كمي بيشتر ادامه داشته باشيم.....نه من نمي خوام تموم بشم....هنوز كلي كار دارم...كلي كتاب نخريده و نخونده دارم...هنوز با هيچ بچه تخسي سروكله نزدم....هنوز خيلي از خودخواهي هام ارضا نشده...در اتاقك باز شد.. روي زانوهام نشستم .....رختخوابم خيس عرق شد...قطره هاي عرق و اشك با هم قطي شد... همسرم ليوان اب رو بهم داد و گفت: بازم فيلم ديدي؟ ليوان آب رو از دستش گرفتم....چشمام پر از اشك شد...چه لذتي داره بعضي از ندونستن ها...........

mahla56 — Tue, 22 Jan 2008 12:16:18 GMT

چند مرد قوي هيكل دورو برم رو گرفتن و به سمت جلو هلم مي دن..مقاومت ميكنم..ديشب بابام اومده بود به خوابم و بهم گفت كه امروز قراره چه بلايي سرم بياد. خاك سرد و خيسه... دونه هاي برف روي مژه هام نشسته و حرارت چشمام ذوبشون مي كنه و مي ره توي چشمام و از گوشه ي چشمام جاري مي شه....جلوي پام پر از برفاي سابيده شده ست.... به جلوي پام نگاه مي كنم...فرش قرمزی جلوی پام پهنه..قرمز و سرد..دنباله ش رو مي گيرم كه ببينم به كجا مي رسه...تصوير هيولاي فلزی سرد انتهاي فرش قرمز، لرزشي شديد به بدنم مي ندازه....بازم به جلو هل داده مي شم...ميخوام مقاومت كنم اما فايده نداره...هيولا تشنه ست و بايد سيراب بشه....هر چي جلوتر مي رم فرش، قرمز تر و قرمز تر مي شه...تشنمه....دلم آب مي خواد...نمي دونم من چندمي هستم اما مي دونم از همه بزرگ ترم و جون دار تر... مي خوام فرار كنم...مي تونم... از اونا قوي ترم... از اون هيولای فلزی نفرت دارم.....سعي مي كنم به سرو گردنم تكوني بدم...تعدادشون زياده...چند نفر به يكي؟ هر چي دست و پا زدنم بيشتر مي شه تعداد اونام زيادتر مي شه..ديگه به زير پاي هيولا رسيدم...مي دونم مقاومت بي فايده ست مرد زمختي براي اين كه ساكتم كنه محكم مي زنه به پهلوم...برف تو چشمم آب مي شه و ناله توي گلوم مي خشكه...سردمه .....مرد زخمت مي ره و يه طناب كنفي مي ياره...دست و پام رو به هم نزديك مي كنن و دو به دو مي بندنش و منو به پهلو مي خوابونن روي زمين...گل و برف توي پوستم نفوذ مي كنه و لرزش بدنم شديد تر مي شه....گلوم خشك شده از تشنگي...از گوشه ي چشمام به بالا نگاه مي كنم... سياه ها دور و بر هیولای فلزی مي چرخن و به بدنش دست مي كشن...دهن بدون دندون و نفرت انگيز هيولاي پير باز و بسته مي شه....به من پوزخند مي زنه...نگاه بي حالتم رو به سياه كوچيكي مي ندازم كه اومده بالاي سرم و با تعجب به من نگاه مي كنه...اونم مثل من داره از سرما مي لرزه...آب دماغش رو با پشت استينش پاك ميكنه و بازم به من نگاه مي كنه....سياه ها مي يان و مي رن و دست مي كشن و مي بوسن ،‌اشك مي ريزن و عشقبازي مي كنن با هيولاي پير و براي خوشايندش خون من و پدران و پدر پدرانم لازمه.....سياه كوچيك همچنان به من خيره شده و داره مي لرزه...به اون روزايي فكر مي كنم كه اون جاي من بود و من مثل اون راحت بودم...اما حيف كه اون يه چيزي بيشتر از من داشت و من رو با خودش جايگزين كرد و اين منم كه همچنان بايد قرباني بشم...دوست دارم زودتر اين مراسم تموم بشه تا نفس راحتي بكشم....سياه هاي خيلي خيلي كوچيك توي بغل سياه هاي ماده منتظرن....منتظر فقط يه قطره از خون من كه پيشونيشون رو رنگين كنه...كاش يادشون بمونه كه چند قطره آب توي گلوم بريزن و بعد كارم رو تموم كنن....كاش زودتر از اين سرما رها بشم....سياه موسفيدي كه توي يه دستش سوهانه و توي دست ديگش كارد به سمت من مي ياد.... صداي به هم كشيده شدنکارد و سوهان توي سرم مي پيچه..... از سوراخ دماغش بخار سفيد رنگي بيرون مي ياد .. مستقيم توي چشماي من نگاه ميكنه....چهارسياه پوش زمخت بدنم رو روي زمين مي كشن تا به زير پاي هيولای فلزی برسونن...سياه كوچيك از بين پاي سياه هاي ديگه راه باز مي كنه و نزديك تر مي شه....سياه ها بيشتر و بيشتر مي شن..انگار يه عالمه هرم دور تا دورم رو پوشونده باشه...راه نفسم بسته ست... منتظر گرماي تن من هستن.... بخاري كه از گوشت بدنم بلند مي شه براشون رويائيه...سیاه سفيد مو به سمتم مي ياد و فكم رو به زور باز مي كنه...سياه كوچيك سرش رو از بين دو پاي سياه بزرگ بيرون اورده و با چشماي گردش بهم خيره شده...ظرف آب رو جاري مي كنن توي گلوم...آرزو مي كنم هيچ تشنه اي اينطوري سيراب نشه...سردي چاقو رو روي گلوم احساس مي كنم....سياه كوچيك شروع به لرزيدن مي كنه....مي بينمش كه امشب آب گوشتم رو مي خوره اما به تيكه هاي كوچيك گوشتم لب نمي زنه....دستاي سياه سفيد مو به چاقو فشار مي ياره و مي كشه...چاقوش کنده...بریده نمی شه...دوباره می کشه...صدای سیاه هارو می شنوم که اعتراض می کنن:

- حرومش کردی!

دوباره می کشه و این بار عمل می کنه...نگاهم به سياه كوچيك خيره مونده...خون گرمبيرون مي ريزه...بدنم هنوز نمي دونه چه بلايي به سرش اومده ...شروع مي كنه به تكون خوردن...كف قرمزي از دهنم خارج مي شه...فكر كنم زبونم رو جوييده باشم...شلوار سياه كوچيك خيس شده و همچنان داره مي لرزه....سياه ها منتظرن لرزش بدنم تموم بشه تا تقسیمم کنن....ماده سياه ها مي يان و انگشت اشاره شون رو مي زنن به خون داغ و زير لب چيزي مي گن و انگشت خوني رو به پيشوني سياه هاي خيلي كوچيك مي زنن.....چند سیاه زمخت مي يان و بدنم رو پرت مي كنن روي بدن هايي كه از سرما خشك شدن ..... برف آروم آروم مي باره ...هنوز از شلوار سياه كوچيك بخار بلند مي شه اما چشم از چشماي من برنمي داره....زنگوله زير گردن لاشه ي فلزي چه قدر مضحكه....خنده م گرفته.....